Gdzie mogłaby sobie znaleźć lepsze miejsce do opłakiwania ukochanego niż na tej surowej, ciemnopurpurowej planecie, tak łatwo stwarzającej nastrój przygnębienia? A może 732 próbowała trafić w ziejący ogniem krater wulkanu i coś w ostatniej chwili odchyliło jej trajektorię, sprawiając, że utkwiła w spływającej lawie, unieruchomiona na zawsze? Czyżby 732, chcąc w taki sposób wyrazić żałobę po swym ukochanym, skierowała swój udręczony umysł przeciw temu ponuremu światu i nakłaniała jego mieszkańców, aby całymi tysiącami szukali śmierci? Dla Helvy stało się nagle jasne, co należy zrobić, a plan działania nasunął się sam. W przypływie natchnienia, który zawdzięczała swojej desperacji, Helva zaintonowała pieśń. Jej głos przybrał barwę głębokiego, kojącego barytonu, który rozbrzmiewał bogatą koloraturą w tonacji molowej

(Reklama: lokaty internetowe )